Πρώτες Εντυπώσεις: Ένας Κόσμος Χωρίς Τέλος

Πρόσφατα μου δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμάσω ένα από τα πρόσφατα παιχνίδια που κυκλοφόρησε η Κάισσα, το «Ένας Κόσμος Χωρίς Τέλος» (ή αλλιώς «A World Without End«). Οφείλω να ομολογήσω ότι οι εντυπώσεις που μου άφησε ήταν θετικότατες!

Το παιχνίδι αυτό, αν και θεματικά αποτελεί συνέχεια του παιχνιδιού (και βιβλίου αντίστοιχα) «Οι Στυλοβάτες της Γης«, σε επίπεδο μηχανισμών διαφοροποιείται πλήρως. Εδώ φεύγουμε από τον (πολύ συνηθισμένο στα euro) worker placement μηχανισμό (έχω έναν αριθμό από εργάτες και όποτε έρχεται η σειρά μου αναθέτω σε έναν απ’ αυτούς να εκτελέσει μια εργασία) και ερχόμαστε αντιμέτωποι με δύο πρωτότυπες και φρέσκιες ιδέες.

Η πρώτη έχει να κάνει με τις κάρτες γεγονότων που ανοίγουν κάθε γύρο. Αυτές είναι τετράγωνες, χρησιμοποιούνται όμως ως ρόμβοι στο παιχνίδι με το artwork και το κείμενο να είναι στοιχισμένα ανάλογα. Όποτε ανοίγει μια τέτοια κάρτα λοιπόν, ο ενεργός παίκτης καλείται να την τοποθετήσει στο ταμπλό αφού όμως πρώτα την περιστρέψει κατάλληλα. Αυτό γιατί σε κάθε γωνία του ρόμβου υπάρχει και ένα από τα αγαθά που εμφανίζονται στο παιχνίδι (πέτρα, ξύλος, σιτάρι, ευσέβεια, ιατρική γνώση, χρήματα κλπ). Όταν η κάρτα τοποθετείται στο ταμπλό λοιπόν, κάθε γωνία της είναι στραμμένη και προς έναν παίκτη. Αυτός λοιπόν κερδίζει το αντίστοιχο αγαθό. Έτσι, ο παίκτης που παίζει καλείται να επιλέξει πως θα βάλει μια κάρτα, όχι μόνο με βάση τι ο ίδιος επιθυμεί να πάρει αλλά και με τι δε θέλει να δώσει στους άλλους. Φυσικά στο τέλος όλοι θα πάρουν από κάτι, αυτή όμως η δυνατότητα βάζει τον παίκτη σε ωραία διλήμματα κατά τη διάρκεια του γύρου του. Όχι όμως μόνο αυτό. Ανάλογα και με το πως θα μπει η κάρτα θα εξαρτηθεί και τι «έξτρα» βοήθεια θα πάρει ο τρέχων παίκτης, κάνοντας την απόφαση του ακόμα πιο δύσκολη. Τα δε γεγονότα που ανοίγονται από παιχνίδι σε παιχνίδι αλλάζουν, αυξάνοντας έτσι αρκετά την επαναληψιμότητα του παιχνιδιού.

Ο άλλος ενδιαφέρον μηχανισμός του παιχνιδιού είναι ο τρόπος με τον οποίον οι παίκτες επιλέγουν τις εντολές που θα παίξουν κάθε γύρο. Το παιχνίδι βλέπετε, είναι χωρισμένο σε 4 κεφάλαια με το κάθε ένα από αυτά να αποτελείται από 6 γύρους. Σε κάθε κεφάλαιο, ο παίκτης έχει 12 κάρτες με ενέργειες που μπορεί να εκτελέσει. Από αυτές, κάθε γύρο καλείται να επιλέξει 2. Μία για να την εκτελέσει κανονικά, και μία για να την ξεσκαρτάρει, χάνοντας τη δυνατότητα να την παίξει για όλο το υπόλοιπο κεφάλαιο. Έτσι ο παίκτης, καλείται να υπολογίσει από πριν τι θα κάνει, θυσιάζοντας κάποιες από τις επιλογές του, προσπαθώντας ταυτόχρονα να βελτιστοποιήσει τις απολαβές του. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τα τυχαία γεγονότα που ανοίγονται κάθε γύρο και που ανατρέπουν τα δεδομένα δίνει μια πολύ ωραία ένταση στο παιχνίδι και κάνει κάθε επιλογή πολύ κρίσιμη.

Φυσικά, ένα από τα μεγάλα ατού του παιχνιδιού είναι και το πανέμορφο ταμπλό του, που το έχει σχεδιάσει ο (γνωστός σε πολλού πια) Michael Menzel. Όπως και στα περισσότερα παιχνίδια στα οποία βάζει το χεράκι του, έτσι κι εδώ μιλάμε για έναν ταμπλό – πίνακα ζωγραφικής που βάζει κατευθείαν τους παίκτες στο κλίμα της εποχής και που ανεβάζει το όλο παιχνίδι σε άλλο επίπεδο.

Για να είμαι δίκαιος θα πρέπει να αναφέρω και κάποιους προβληματισμούς που μου δημιούργησε το παιχνίδι και να μη σταθώ μόνο στα θετικά. Μου έδωσε την αίσθηση ότι μερικές φορές η τύχη στις κάρτες με τα Γεγονότα ήταν ίσως πιο έντονη απ’ ότι θα έπρεπε. Υπήρχαν περιπτώσεις για παράδειγμα όπου ήταν η σειρά μου να την τοποθετήσω στο ταμπλό και όπως και να την έβαζα δε μου προσέφερε κάτι το ιδιαίτερο ενώ στο γύρο του αντιπάλου μου, αυτή που του ερχόταν του έδινε ακριβώς αυτά που χρειαζόταν με τον καλύτερο δυνατό συνδυασμό. Κάτι τέτοιο βέβαια είναι ως ένα βαθμό αναμενόμενο, ειδικά όταν μιλάμε για παιχνίδι με τυχαία στοιχεία. Όμως υπήρξαν περιπτώσεις που μου άφησε μια τέτοια αίσθηση, πιο έντονη απ’ ότι ίσως θα περίμενα. Φυσικά, έχοντας παίξει μόνο μία παρτίδα δε μπορώ να είμαι σίγουρος. Ελπίζω με περισσότερα plays να μπορέσω είτε να επιβεβαιώσω είτε να αναθεωρήσω την άποψη μου αυτή.

Η εμπειρία μου από το παιχνίδι ήταν σε παρτίδα με 2 παίκτες. Είμαι σίγουρος όμως ότι με 3 ή 4 θα είναι ακόμα καλύτερο και ήδη κάποια σχόλια που ακούω μου το επιβεβαιώνουν. Αν είστε fans των eurogames θα το λατρέψετε. Αν όχι, θα βρείτε ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και προσφέρει μια ευχάριστη δόση φρεσκάδας.

Δοκιμάστε το!

(οι φωτογραφίες είναι από το boardgamegeek και συνοδεύονται από links για την αντίστοιχη σελίδα τους στο site)

4 Σχόλια to “Πρώτες Εντυπώσεις: Ένας Κόσμος Χωρίς Τέλος”

  1. geremes Says:

    Ωραίο άρθρο! Επιτέλους βρίσκεσαι στο σωστό δρόμο με αυτά τα παιχνίδια που παίζεις. Εύγε!

  2. 3pod Says:

    Ωραίο review. Μου το έφεραν πρόσφατα δώρο και θέλω και εγώ να το παίξω soon!🙂

  3. vagos Says:

    Πολύ ωραίο review. Ένα πράγμα που μου έκανε εντύπωση στο συγκεκριμένο παιχνίδι, είναι ότι παίζει εξίσου καλά και με δύο παίκτες, πράγμα στο οποίο υστερούν τα περισσότερα παιχνίδια που είναι σχεδιασμένα για μεγαλύτερο αριθμό παικτών.

  4. Amorphis Says:

    Το παιχνίδι έχει σίγουρα αρκετή τύχη. αλλά μου αρέσει που αυτό που προγραμματίζεις μπορεί να μην βγει τελικά λόγω κάποιου γεγονότος. Θα πρέπει να προσαρμόζεσαι όσο καλύτερα γίνεται στις συνθήκες που δημιουργούνται. Έχω παίξει 5 φορές ως τώρα και μου έχει αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις. Όσο παίζεις ξέρεις και περίπου τι να περιμένεις. Σε μια εποχή που σπανίζουν οι νέες ιδέες, το World Without End, έφερε νέο αέρα στον χώρο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: