Συμβουλές για δημιουργούς επιτραπέζιων παιχνιδιών

Πριν από ένα μήνα περίπου έγινε ο 2ος Διαγωνισμός Σχεδιασμού Επιτραπέζιων Παιχνιδιών του Greek Guild. Αν και αρχικά είχα σκοπό να συμμετάσχω κι εγώ, λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων κάτι τέτοιο φάνηκε από νωρίς ότι δε θα ήταν εφικτό. Εξ αιτίας κάποιων συγκυριών όμως κατέληξα να είμαι μέλος της κριτικής επιτροπής (ως ο νικητής του 1ου διαγωνισμού πέρυσι). Αυτό μου έδωσε τη δυνατότητα να δοκιμάσω όλα τα παιχνίδια που συμμετείχαν από νωρίς. Πέρα από αυτά όμως έπεσαν στην αντίληψη μου και άλλα παιχνίδια, από παιδιά που θα ήθελαν να συμμετάσχουν αλλά είτε το έμαθαν τελευταία στιγμή, είτε δεν ήταν ακόμα έτοιμοι.

Σε κάποια λοιπόν από αυτά τα παιχνίδια παρατήρησα το εξής: Ενώ δεν έλειπε καθόλου η έμπνευση, το μεράκι και οι καλές ιδέες, στην υλοποίηση τους υστερούσαν σε διάφορους τομείς. Και οι λόγοι ήταν λίγο πολύ παρόμοιοι. Σκέφτηκα λοιπόν να γράψω κάποιες συμβουλές για όποιον θέλει να ασχοληθεί με τη δημιουργία ενός επιτραπέζιου παιχνιδιού. Κάποια πρώτα βήματα που θα τον βοηθήσουν να καταλήξει σε ένα κατά πολύ καλύτερο αποτέλεσμα.

Να πω εξ’ αρχής ότι δε θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό στο θέμα. Κάθε άλλο. Απλά επειδή είναι ένα αντικείμενο που με ενδιαφέρει πάρα πολύ, έχω ασχοληθεί λίγο παραπάνω διαβάζοντας για πολλά χρόνια άρθρα στο internet, σχόλια άλλων σχεδιαστών καθώς και σχετικά βιβλία γύρω απ’ το θέμα. Επίσης τυχαίνει να έχω παίξει πολλά και διαφορετικά επιτραπέζια ενώ έχω σχεδιάσει και μερικά δικά μου τα οποία έχουν φτάσει και στο σημείο να εκδοθούν (για την ακρίβεια μέσα στους μήνες που έρχονται). Με βάση αυτή μου την εμπειρία λοιπόν γράφω τις παρακάτω συμβουλές για επίδοξους Game Designers:


1. Παίξτε πολλά επιτραπέζια παιχνίδια.

Αυτό θεωρώ ότι είναι ίσως το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να κάνει κάποιος που θέλει να σχεδιάσει ένα παιχνίδι. Και ήταν και ο βασικός λόγος που με οδήγησε στο να γράψω αυτό το άρθρο. Το ότι σε αρκετά από τα παιχνίδια που είδα (κυρίως βέβαια σε αυτά που δε συμμετείχαν τελικά) ο δημιουργός τους είχε παίξει μόνο RISK, Monopoly, Φιδάκι και Γκρινιάρη. Και αυτό φαινόταν πολύ έντονα.

Δυστυχώς, στην Ελλάδα το επιτραπέζο παιχνίδι έχει πολύ δρόμο ακόμα μπροστά του. Στο μυαλό των περισσοτέρων, όταν ακούνε τη λέξη επιτραπέζιο, έρχονται στο μυαλό τους τα 4 επιτραπέζια που ανέφερα πιο πάνω, άντε και κάνα Taboo ή Trivial Pursuit. Κάποιοι παλιότεροι, ίσως και πιο «gamers» άντε να θυμηθούν και το Hotel, το Cluedo και τα Μυστήρια στο Πεκίνο. Μέχρι εκεί όμως. Αγνοούν παντελώς το ότι υπάρχουν χιλιάδες, κυριολεκτικά χιλιάδες, επιτραπέζια εκεί έξω τα οποία έχουν εξελίξει το είδος ανεβάζοντας το σε άλλα επίπεδα. Δεν είναι τυχαίο που αν ρωτήσεις κάποιον «ψαγμένο» gamer για Monopoly και Risk το λιγότερο που θα κάνει θα είναι να γελάσει. Και αυτό γιατί αυτά τα παιχνίδια πλέον είναι πάρα πολύ πίσω σε σχέση με ότι καινούριο έχει βγει. Ο μόνος λόγος που είναι ακόμα διαδεδομένα είναι το τεράστιο marketing που κρύβεται από πίσω τους.

Όταν λοιπόν κάποιος έχει παίξει μόνο Risk και έχει μια ιδέα για να φτιάξει και ο ίδιος ένα παιχνίδι στρατηγικής, λογικό είναι (και απόλυτα κατανοητό) να στηρίξει το παιχνίδι του πάνω σε αυτό και απλά να φροντίσει να το παραλλάξει λίγο με βάση αυτά που έχει σκεφτεί. Για παράδειγμα μια άλλη ιστορική περίοδο ή άλλες μονάδες ή κάποιο διαφορετικό σύστημα μάχης. Το πρόβλημα όμως είναι ότι αυτή η ομοιότητα θα φανεί. Και ειδικά όταν έχουν βγει ένα σωρό άλλα παιχνίδια στρατηγικής με τελείως διαφορετικά συστήματα, πολύ καλύτερα ή πιο έξυπνα (και όχι απαραίτητα πιο πολύπλοκα) το παιχνίδι αυτόματα δε θα δείχνει τόσο καλό. Προφανώς αυτό που λέω δεν είναι απόλυτο. Μπορεί κάποιος να στηρίξει το παιχνίδι του στο Risk και με τις αλλαγές που θα κάνει να βγει πραγματικό διαμαντάκι. Όντως ισχύει. Οι πιθανότητες όμως να συμβεί κάτι τέτοιο είναι πραγματικά λίγες. Ομοίως και αν κάποιος θελήσει να φτιάξει ένα παιχνίδι και έχει στο μυαλό του τη Monopoly ή το Γκρινιάρη. Αν αυτό στο οποίο θα καταλήξει θα είναι ένα ξερό «ρίχνω το ζάρι για να κινηθώ» τότε πιστέψτε με, το παιχνίδι πολύ δύσκολα θα έχει ενδιαφέρον για τους παίκτες.

Αν τώρα πάμε στην άλλη όχθη, φανταστείτε ότι έχετε παίξει 20 διαφορετικά παιχνίδια «στρατηγικής» ή «κατάκτησης» να το πω απλά και καλείστε να φτιάξετε το δικό σας. Αμέσως αμέσως έχετε μια τεράστια γκάμα μπροστά σας. Έχετε δει 20 διαφορετικά συστήματα. Είδατε τι σας άρεσε στο καθένα και τι όχι. Είδατε πως μετέφερε ο κάθε δημιουργός κάποια πράγματα μέσα στο παιχνίδι. Άλλος είχε ζάρια, άλλος είχε κάρτες, άλλος είχε κρυφές εντολές, σε άλλο παιχνίδι οι περιοχές που είχατε κατακτήσει έδιναν κάποιο bonus, σε άλλο παίρνατε χρήματα και με αυτά αγοράζατε στρατό, σε άλλα κάνατε και εμπόριο ενώ άλλα είχαν και πολιτική μέσα ή ίντριγκα. Έχοντας δει όλα αυτά λοιπόν είναι πολύ πιο εύκολο να καταλήξετε σε κάτι νέο και ενδιαφέρον παρά αν ξεκινούσατε τελείως μόνος σας. Γιατί τώρα θα ξέρετε και θα έχετε προσωπική πείρα από το τι σας αρέσει σε ένα παιχνίδι και τι όχι, τι δουλεύει καλά και τι αποτυγχάνει παταγωδώς κ.ο.κ. Όταν λοιπόν θα ξεκινήσετε να φτιάχνετε κάτι δικό σας, θα υπάρχει μια καλή βάση. Αλλά και πέρα από αυτό, θα έχετε δει ένα σωρό ενδιαφέροντες μηχανισμούς (και δεν εννοώ μόνο στα παιχνίδια στρατηγικής προφανώς). Θα δείτε ότι σε ένα παιχνίδι οι παίκτες τραβάνε κρυφά πλακίδια από ένα σακουλάκι. Σε άλλο παιχνίδι κάνουν πληστηριασμό για το ποιος θα πάρει κάτι. Σε άλλο έχουν πολύ λίγα resources στη διάθεση τους και με αυτά θα πρέπει να «χτίσουν». Σε άλλο ρίχνουν ζάρια και κάθε αριθμός μπορεί να αντιστοιχεί και σε μια διαφορετική ενέργεια που όλες όμως είναι χρήσιμες. Άπειρα πράγματα μπορείτε να κάνετε. Το πόσα από αυτά θα σκεφτείτε όμως θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τα πόσα έχετε ήδη δει σε άλλα παιχνίδια. Η φαντασία σας είναι αυτή που θα δημιουργήσει κάτι καινούριο και πρωτότυπο. Για να λειτουργήσει όμως χρειάζεται να την «τροφοδοτήσετε» πρώτα κατάλληλα!

Γι’ αυτό λοιπόν, αν έχετε κάποια καλή ιδέα για ένα επιτραπέζιο, πριν ξεκινήσετε να την υλοποιήσετε, ΠΑΙΞΤΕ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ. Βρείτε παιχνίδια παρόμοιου στυλ/είδους με το δικό σας και δοκιμάστε τα. Μπορεί να είναι οικονομικά, ανάπτυξης, πολεμικά, χαβαλετζίδικα, στρατηγικής, οτιδήποτε!  Μη μένετε σε 1-2 παιχνίδια που μπορεί να έχετε παίξει μέχρι τώρα. Παίξτε άλλα παρόμοια παιχνίδια και αμέσως θα δείτε να σας ανοίγουν ένα σωρό ορίζοντες μπροστά σας με νέες ιδέες, παραλλαγές και προτάσεις για να γίνει το παιχνίδι σας πολύ καλύτερο απ’ ότι πριν!


2. Ξεφύγετε απ’ την «τυφλή» εξομοίωση.

Κάποιος Ρώσσος συγγραφέας αν δεν κάνω λάθος είχε πει «Οι χαρούμενες οικογένειες κάνουν βαρετά μυθιστορήματα». Κάτι παρόμοιο θα μπορούσα να πω και για τα παιχνίδια: «Η «τυφλή» εξομοίωση κάνει βαρετά παιχνίδια». Τι εννοώ:

Έξω από την αίθουσα με τα παιχνίδια, τη μέρα του διαγωνισμού, μας έδειξε ένα παιδί ένα παιχνίδι που είχε ξεκινήσει να φτιάχνει για να του πούμε τη γνώμη του. Η ιδέα ήταν πολύ καλή όπως και τα σχέδια που τα είχε φτιάξει μάλιστα ο ίδιος. Όταν όμως ξεκίνησε να μας περιγράφει το πως παίζει η συζήτηση ήταν κάπως έτσι: «Στην αρχή ρίχνεις ζάρι για να δεις ποιοι θα έρθουν μαζί σου. Μετά ρίχνεις ένα ζάρι για το τι έχει διάθεση να κάνει ο καθένας. Μετά ρίχνεις ένα ζάρι για το που τελικά θα πάτε. Μετά ρίχνεις ένα ζάρι για το αν συμβαίνει κάτι στη διαδρομή. Επίσης ρίχνετε ένα ζάρι για το πόσα χρήματα έχει ο καθένας πάνω του… κλπ» (προφανώς πολλές από αυτές τις ζαριές επηρεάζονταν με κάποιον τρόπο από άλλες προηγούμενες, αλλά σε περιορισμένο βαθμό). Το πρώτο σχόλιο που του έκανα ήταν ότι είχε πολλή τύχη το παιχνίδι και η απάντηση που μου έδωσε ήταν «Μα και στην πραγματικότητα όλα αυτά τυχαία δεν είναι; Δεν ξέρεις τι ακριβώς θα γίνει».

Ένα άλλο παιχνίδι που είδαμε ήταν στρατηγικής με τον κάθε παίχτη να ελέγχει κάποιες περιοχές και να προσπαθεί να κατακτήσει κι άλλες στην πορεία. Η μάχη ήταν με ζάρια αλλά όπως μας περιγράφηκε δεν υπήρχε κάποιο πολύ σημαντικό προτέρημα όταν κάποιος είχε πολύ μεγαλύτερο στρατό από τον άλλο. Ήταν δηλαδή πιθανό κάποιος να έκανε επίθεση με πολλαπλάσιο στρατό από τον άλλο αλλά να τα έχανε όλα λόγω κακής ζαριάς. Κάθε είδους προγραμματισμός όμως έτσι δεν είχε νόημα. Όταν τον ρωτήσαμε γι’ αυτό ισχυρίστηκε ότι σε κάθε πόλεμο που αποτελείται από πολλές μάχες, σε βάθος χρόνου μπαίνουν τόσοι παράμετροι μέσα που το αποτέλεσμα καταλήγει εντελώς απρόβλεπτο και άρα τυχαίο.

Και οι δύο είχαν δίκιο σε αυτό που ισχυρίζονταν. Το πρόβλημα όμως ήταν στην προσπάθεια τους να εξομοιώσουν υπερβολικά κάποιες καταστάσεις. Το κακό είναι ότι αυτό δε μεταφράζεται πάντα σε ένα ενδιαφέρον παιχνίδι. Ο παίκτης πρέπει να ξέρει ότι μέσα στο παιχνίδι παίζει ενεργό ρόλο. Οι αποφάσεις του πρέπει να είναι σημαντικές και να καθορίζουν τα πράγματα που συμβαίνουν. Προφανώς και θα υπάρχει τυχαιότητα και απρόβλεπτες εξελίξεις, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό που να ανατρέπουν ότι έχει κάνει ο παίκτης μέχρι τότε. Ούτε σε βαθμό που να μην του επιτρέπουν να κάνει σχέδια για τους μελλοντικούς γύρους έτσι ώστε να καταστρώσει το πλάνο του. Αν νιώθει ότι δεν έχει έλεγχο για τίποτα και ότι όλα καθορίζονται από ένα ζάρι ή από ένα τράβηγμα κάρτας τότε σύντομα θα χάσει το ενδιαφέρον του στο παιχνίδι.

Για το λόγο αυτό λοιπόν θα πρέπει πάντα, όποτε γίνεται απόπειρα να μεταφερθεί μια πραγματική κατάσταση σε μηχανισμό παιχνιδιού να γίνονται κάποιες παραδοχές ή κάποιοι συμβιβασμοί ώστε να είναι ενδιαφέρον ο μηχανισμός. Ναι, είναι σημαντικό να καταφερθεί η μεταφορά να γίνει με τέτοιο τρόπο που να θυμίζει στον παίκτη αυτό που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει. Είναι όμως πιο σημαντικό το παιχνίδι να είναι ενδιαφέρον και να κρατάει τους παίκτες, προσφέροντας τους μια ωραία εμπειρία. (Για να μεταφέρεις το «θέμα» του παιχνιδιού στον παίκτη άλλωστε υπάρχουν κι άλλοι τρόποι οι οποίοι λειτουργούν και καλύτερα, όπως πχ το γραφιστικό κομμάτι)


3. Playtesting Playtesting Playtesting.

Δεν νοείται να θέλετε να φτιάξετε παιχνίδι και να μην κάτσετε να το λιώσετε κυριολεκτικά στις δοκιμές. Παίξτε το ξανά, ξανά και ξανά.Και μετά ξαναπαίξτε το άλλες τόσες φορές. Δεν αρκεί μία, δύο, πέντε, δέκα δοκιμές. Πρέπει να το λιώσετε. Μόνο έτσι θα δείτε όλες τις πτυχές του, τι δουλεύει και τι δε δουλεύει, τι χρειάζεται να διορθωθεί κ.ο.κ. Όσο καταπληκτική και να είναι η ιδέα που έχετε, όσο και να έχετε δουλέψει το παιχνίδι μέσα στο μυαλό σας, αν δεν κάτσετε να το παίξετε άπειρες φορές με άλλους παίκτες, τότε δύσκολα θα βγει κάτι καλό. Κι αυτό γιατί σ’ ένα παιχνίδι – ακόμα και ένα σχετικά απλό – μπαίνουν πάρα πολλοί παράμετροι μέσα που δεν είναι πάντα εμφανείς. Ακόμα και μόνος σας αν δοκιμάσετε να παίξετε μια παρτίδα, όταν θα έρθει η ώρα να παίξετε με κάποιον άλλο θα δείτε διαφορετικά αποτελέσματα. Κι αυτό γιατί οι άλλοι θα σκεφτούν διαφορετικά. Θα δοκιμάσουν άλλες στρατηγικές. Μπορεί να προσπαθήσουν να κάνουν κάτι που δεν έχετε σκεφτεί. Ή μπορεί να κάνουν έναν περίεργο συνδυασμό που δεν είχατε συνειδητοποιήσει και να αποκαλύψουν ένα πρόβλημα του παιχνιδιού. Μην ξεχνάτε ότι εσείς όταν παίζετε είστε «προκατηλημμένοι». Ξέρετε τι είναι καλό και τι όχι και τι αξίζει. Ένας νέος παίκτης όμως δεν το γνωρίζει αυτό οπότε μπορεί να καταλήξει να ενεργεί εντελώς διαφορετικά απ’ ότι περιμένατε.

Αλλά δεν είναι μόνο οι παραπάνω λόγοι. Γενικά playtesting θα πρέπει να γίνεται από την αρχή της υλοποίησης. Σκέφτεστε έναν μηχανισμό ή μια ιδέα; Δοκιμάστε την κι ας είναι μόνο ένα κομμάτι του παιχνιδιού. Δε χρειάζεται να φτιάξετε όλο το παιχνίδι για να το βάλετε κι αυτό και να το δοκιμάσετε. Δείτε το μόνο του αν δουλεύει και μετά το εντάσσετε στο παιχνίδι. Αλλά και μετά απ’ αυτό, αν κάνετε δοκιμές και δείτε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, κάντε το και μετά πάλι playtesting. Αυτή η διαδικασία, μέχρι την τελευταία στιγμή θα συνεχίζεται. Δοκιμές, διορθώσεις, πάλι δοκιμές, διορθώσεις, πάλι δοκιμές κ.ο.κ.

Fun fact: Αν θυμάμαι καλά, για το παιχνίδι Dominion, κάπου είχα διαβάσει ότι είχαν γίνει πάνω από 100 playtests πριν το πάει ο δημιουργός του να το προτείνει σε εταιρεία για να το εκδόσει…


4. Μη φοβάστε να «αλλάξετε» κάτι στο παιχνίδι σας.

O M. Night Shyamalan, σκηνοθέτης της «6ης Αίσθησης» είχε πει ότι στη σχολή σκηνοθεσίας τους είχαν πει ότι όταν γυρίζουν μια ταινία θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να «κόψουν» την αγαπημένη τους σκηνή. Και όντως το είχε κάνει αυτό στην «6η Αίσθηση». Η σκηνή ήταν διαθέσιμη στα extras της ταινίας, στα DVD, και ήταν πράγματι μια πάρα πολύ ωραία και συγκινητική σκηνή. Δεν «κόλλαγε» όμως τόσο στην ταινία και όντως το συνολικό αποτέλεσμα ήταν καλύτερο χωρίς αυτήν.

Κάτι αντίστοιχο θα πρέπει να είστε διατεθιμένοι να κάνετε και με το παιχνίδι σας. Αν κάτι βλέπετε στις δοκιμές ότι δημιουργεί πρόβλημα, αλλάξτε το. Μη φοβάστε να το «πειράξετε» ή ακόμα και να το βγάλετε εντελώς. Μερικές φορές είναι δύσκολο να παραδεχτούμε ότι κάτι που έχουμε κάνει είναι λάθος και ψάχνουμε να βρούμε τι άλλο μπορεί να φταίει. Μου έχει τύχει σε δικά μου παιχνίδια να επιμένω για κάποια πράγματα ότι έπρεπε να μείνουν παρότι πολλοί που τα δοκίμαζαν θεωρούσαν ότι έπρεπε να αλλάξουν. Όταν μετά από λίγο καιρό τα ξανακοίταζα όμως, έβλεπα ότι είχαν δίκιο, το παιχνίδι δούλευε καλύτερα με τις άλλαγές. Γενικά, ένας σχεδιαστής είναι εύκολο να απορρίψει τη γνώμη κάποιου άλλου που δεν έχει ασχοληθεί με το παιχνίδι τόσο όσο αυτός. Εξάλλου είναι εύκολο να κάνει κάποιος προτάσεις για αλλαγές, ο σχεδιαστής όμως μόνο ξέρει πόσο επηρρεάζουν το παιχνίδι του και αν αξίζουν να γίνουν. Μερικές φορές όμως θα πρέπει και ο σχεδιαστής να κάνει την αυτοκριτική του: Αυτή την αλλαγή δε θέλω να την κάνω γιατί όντως δε θα βελτιώσει το παιχνίδι ή γιατί έχω «κολλήσει» με αυτήν για άλλους λόγους; (πχ ήταν η πρώτη μου ιδέα, ή μου πήρε πάρα πολύ καιρό να καταλήξω σε αυτήν κλπ).

Ο καλύτερος πάντως τρόπος για να πάρετε απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι να κάνετε την αλλαγή και μετά να παίξετε πάλι το παιχνίδι (οπότε ξαναπηγαίνουμε στη συμβουλή #3 – Playtesting!). Μόνο έτσι θα δείτε αν όντως κάτι κάνει το παιχνίδι καλύτερο ή χειρότερο. Συνήθως όμως η δυσκολία είναι στο να πάρουμε την απόφαση να δοκιμάσουμε την αλλαγή! Και αυτό είναι που θα πρέπει να ξεπεράσουμε.
Το θέμα του Game Design είναι τεράστιο και αυτές δεν ήταν παρά μόνο κάποιες αρχικές συμβουλές. Ελπίζω να σας βοηθήσουν και τα παιχνίδια που έχετε σκοπό να φτιάξετε να βγουν ακόμα καλύτερα.

Στο Greek Guild έχω φτιάξει κι ένα thread με links σε χρήσιμα άρθρα για game designers. Όσοι ενδιαφέρεστε μπορείτε να το βρείτε εδώ. Κάποια από αυτά είναι άκρως ενδιαφέροντα!

Εντυπώσεις από την Essen 2010

Αν και δεν κατάφερα φέτος να παρευρεθώ στη φετινή Essen, παρακολουθούσα με ενδιαφέρον τις νέες κυκλοφορίες, έβλεπα βίντεο και reviews από παιχνίδια ενώ άκουσα και εντυπώσεις από παιδιά που τα δοκίμασαν. Επίσης χάρη σε κάποια παιδιά του Guild που παρευρέθησαν στην έκθεση, ήρθαν στην κατοχή μου κάποιες από τις νέες κυκλοφορίες από τις οποίες σχημάτισα και μια πιο άμεση γνώμη (ευχαριστώ Κωνσταντίνε, Σάντρα, Δημήτρη και Αντώνη).

Πολλά παιχνίδια ακούστηκαν αυτές τις μέρες. Με βάση αυτά που έπεσαν στην αντίληψη μου θεωρώ ότι αυτά που ξεχώρισαν με κάποιον τρόπο στην έκθεση και αξίζει να ασχοληθείτε μαζι τους είναι τα εξής:

7 Wonders

Κατά τη γνώμη μου το μεγάλο hit της Essen (αν και κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν ότι είμαι προκατειλημμένος υπέρ του :p ). Μπόρεσα και το δοκίμασα και πραγματικά ότι είχα διαβάσει γι’ αυτό ισχύει. Γρήγορο, απλό στην εκμάθηση, αρκετές επιλογές και άκρως εθιστικό. Πραγματικά ένα παιχνίδι που θέλω να παίξω όσες περισσότερες παρτίδες γίνεται. Μου έκανε εντύπωση το design του και θεωρώ ότι αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στο σχεδιαστή του. Αν σας δοθεί η ευκαιρία δοκιμάστε το.

Troyes

Το νέο «Kingsburg». Δεν το έχω δει ακόμα από κοντά αλλά μόνο θετικά σχόλια διαβάζω γι’ αυτό και όλοι μένουν εντυπωσιασμένοι.  Προσωπικά το artwork δε μου αρέσει καθόλου (με απωθεί κιόλας) αλλά κάποιοι άλλοι το λατρεύουν. Θα θελα πολύ κάποια στιγμή να το δοκιμάσω.

Vinhos

Είχαν μια ατυχία με την εταιρεία παραγωγής του παιχνιδιού με αποτέλεσμα να μην έχουν κόπιες για πώληση στην έκθεση. Το είχαν για επίδειξη όμως και όλοι όσοι το δοκίμασαν μίλησαν με τα καλύτερα λόγια γι’ αυτό. Ενα πολύ καλό euro με πολλές επιλογές και ενδιαφέροντες μηχανισμούς

Key Market

Άλλο ένα παιχνίδι που προσωπικά με το που είδα το εξώφυλλο άλλαξα σελίδα. Δε με τράβαγε καθόλου. Παρ’ όλα αυτά τα σχόλια που άκουσα για το παιχνίδι ήταν τα καλύτερα ενώ το πιο εντυπωσιακό ήταν ότι το παιχνίδι εξαντλήθηκε! Πλέον είναι πάρα πολύ δύσκολο να το βρει κάποιος για αγορά. Το γεγονός αυτό εξιτάρει ακόμα περισσότερους παίκτες και ίσως γι’ αυτό να γίνεται τόσος ντόρος. Για να φτάσει όμως σε ένα τέτοιο επίπεδο σίγουρα δεν είναι κάτι πρόχειρο και κακοφτιαγμένο.

Luna

Το πιο πρόσφατο παιχνίδι από το δημιουργό των Notre Dame και In the Year of the Dragon. Κάποια μέλη του Guild το δοκίμασαν και αν και οι περισσότεροι το θεωρούν κατώτερο του Dragon, λένε ότι τους άφησε πολύ καλή εντύπωση.

London

Το τελευταίο παιχνίδι του «θείου» Wallace. Η ζήτηση και γι’ αυτό ήταν πολύ μεγάλη και οι περισσότεροι φαίνεται να μείναν ικανοποιημένοι. Μπορείτε να δείτε σχετική παρουσίαση στα ελληνικά εδώ από το μέλος του Greek Guild Base the Bass.

Magnum Sal

Ποιος θα το περίμενε ότι η εξόρυξη αλατιού από ορυχεία της Πολωνίας θα γινόταν ένα τόσο ενδιαφέρον επιτραπέζιο παιχνίδι; Και όμως το νέο αυτό παιχνίδι άρεσε σε πολλούς και αποτέλεσε κι αυτό μια από τις επιτυχίες της φετινής έκθεσης. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε σε μια σχετική παρουσίαση εδώ από το μέλος του Greek Guild, geremes.

Earth Reborn

Ένα «ameritrash» παιχνίδι από το δημιουργό του Dungeon Twister. Η αλήθεια είναι ότι είχα ακούσει γι’ αυτό αλλά δε μου είχε τραβήξει πολύ το ενδιαφέρον μέχρι που είδα ένα βίντεο από την έκθεση όπου το παρουσίαζε ο σχεδιαστής του. Οι εντυπώσεις που μου άφησε το βίντεο αυτό ήταν θετικότατες οπότε περιμένω πως και πως να μπορέσω να το δοκιμάσω.

Πέρα από τα παραπάνω ήταν αρκετά τα παιχνίδια για τα οποία ακούστηκαν σχόλια (είτε θετικά είτε αρνητικά) και μπορεί κάποιος να τα δει λίγο παραπάνω. Επιγραμματικά θα αναφερω τα Κ2, Navegador, Target Earth, Grand Cru, The Resistance, 51st State, Alien Frontiers και Merkator.

Για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα στοιχεία για όλα τα παιχνίδια που αναφέρω παραπάνω, η καλύτερη λύση είναι δουν τα video reviews που τράβηξε το boardgamegeek κατά τη διάρκεια της έκθεσης. Μπορείτε να τα βρείτε όλα συγκεντρωμένα εδώ.

Όσοι έχετε παίξει κάποιο από αυτά γράψτε κάποιο σχόλιο από κάτω.  Σίγουρα θα είναι χρήσιμα για όποιον διαβάζει το ποστ. Αυτό άλλωστε θέλουμε όλοι μας να δούμε. Εντυπώσεις από τα νέα παιχνίδια! 🙂

10 παράπονα απ’ το χόμπυ των επιτραπεζίων από τον Michael Barnes

Ο Michael Barnes είναι ένας αρθογράφος στο site www.gameshark.com όπου έχει μια μόνιμη στήλη γύρω απ’ τα επιτραπέζια (Cracked LCD). Αποτελεί μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα μια και πολλοί τον έχουν κατακρίνει για τις απόψεις του, θεωρώντας τις ακραίες ή υπερβολικές. Στο παρελθόν μάλιστα είχε γίνει banned από το boardgamegeek, ακριβώς λόγω της συμπεριφοράς του. Απ’ την άλλη, έχει αποκτήσει αρκετούς φανς οι οποίοι θεωρούν ότι τα λέει έξω απ’ τα δόντια και συμφωνούν μαζί του.

Πριν λίγες μέρες δημοσίευσε άλλο ένα άρθρο που προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Ήταν μια λίστα με παράπονα που έχει από το χώρο των επιτραπεζίων. Κάποια από αυτά απευθύνονται προς τους σχεδιαστές, άλλα προς τις εταιρείες και μερικά ακόμα και προς τους ίδιους τους παίκτες.

Ανεξάρτητα απ’ το αν συμφωνείτε μαζί του, θεωρώ ότι το άρθρο είναι αρκετά ενδιαφέρον και αξίζει να το διαβάσετε. Κατά τη γνώμη μου έχει απόλυτο δίκιο σε μερικά απ’ αυτά που λέει αν και σε κάποια άλλα, ε είναι λίγο υπερβολικός… 🙂

Εσάς πως σας φαίνεται;

Cracked LCD 15.1 : State of the Game

Αναρτήθηκε στις Απόψεις, Γενικά. Ετικέτες: , . 1 Comment »

Πρώτες Εντυπώσεις: Ένας Κόσμος Χωρίς Τέλος

Πρόσφατα μου δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμάσω ένα από τα πρόσφατα παιχνίδια που κυκλοφόρησε η Κάισσα, το «Ένας Κόσμος Χωρίς Τέλος» (ή αλλιώς «A World Without End«). Οφείλω να ομολογήσω ότι οι εντυπώσεις που μου άφησε ήταν θετικότατες!

Το παιχνίδι αυτό, αν και θεματικά αποτελεί συνέχεια του παιχνιδιού (και βιβλίου αντίστοιχα) «Οι Στυλοβάτες της Γης«, σε επίπεδο μηχανισμών διαφοροποιείται πλήρως. Εδώ φεύγουμε από τον (πολύ συνηθισμένο στα euro) worker placement μηχανισμό (έχω έναν αριθμό από εργάτες και όποτε έρχεται η σειρά μου αναθέτω σε έναν απ’ αυτούς να εκτελέσει μια εργασία) και ερχόμαστε αντιμέτωποι με δύο πρωτότυπες και φρέσκιες ιδέες.

Η πρώτη έχει να κάνει με τις κάρτες γεγονότων που ανοίγουν κάθε γύρο. Αυτές είναι τετράγωνες, χρησιμοποιούνται όμως ως ρόμβοι στο παιχνίδι με το artwork και το κείμενο να είναι στοιχισμένα ανάλογα. Όποτε ανοίγει μια τέτοια κάρτα λοιπόν, ο ενεργός παίκτης καλείται να την τοποθετήσει στο ταμπλό αφού όμως πρώτα την περιστρέψει κατάλληλα. Αυτό γιατί σε κάθε γωνία του ρόμβου υπάρχει και ένα από τα αγαθά που εμφανίζονται στο παιχνίδι (πέτρα, ξύλος, σιτάρι, ευσέβεια, ιατρική γνώση, χρήματα κλπ). Όταν η κάρτα τοποθετείται στο ταμπλό λοιπόν, κάθε γωνία της είναι στραμμένη και προς έναν παίκτη. Αυτός λοιπόν κερδίζει το αντίστοιχο αγαθό. Έτσι, ο παίκτης που παίζει καλείται να επιλέξει πως θα βάλει μια κάρτα, όχι μόνο με βάση τι ο ίδιος επιθυμεί να πάρει αλλά και με τι δε θέλει να δώσει στους άλλους. Φυσικά στο τέλος όλοι θα πάρουν από κάτι, αυτή όμως η δυνατότητα βάζει τον παίκτη σε ωραία διλήμματα κατά τη διάρκεια του γύρου του. Όχι όμως μόνο αυτό. Ανάλογα και με το πως θα μπει η κάρτα θα εξαρτηθεί και τι «έξτρα» βοήθεια θα πάρει ο τρέχων παίκτης, κάνοντας την απόφαση του ακόμα πιο δύσκολη. Τα δε γεγονότα που ανοίγονται από παιχνίδι σε παιχνίδι αλλάζουν, αυξάνοντας έτσι αρκετά την επαναληψιμότητα του παιχνιδιού.

Ο άλλος ενδιαφέρον μηχανισμός του παιχνιδιού είναι ο τρόπος με τον οποίον οι παίκτες επιλέγουν τις εντολές που θα παίξουν κάθε γύρο. Το παιχνίδι βλέπετε, είναι χωρισμένο σε 4 κεφάλαια με το κάθε ένα από αυτά να αποτελείται από 6 γύρους. Σε κάθε κεφάλαιο, ο παίκτης έχει 12 κάρτες με ενέργειες που μπορεί να εκτελέσει. Από αυτές, κάθε γύρο καλείται να επιλέξει 2. Μία για να την εκτελέσει κανονικά, και μία για να την ξεσκαρτάρει, χάνοντας τη δυνατότητα να την παίξει για όλο το υπόλοιπο κεφάλαιο. Έτσι ο παίκτης, καλείται να υπολογίσει από πριν τι θα κάνει, θυσιάζοντας κάποιες από τις επιλογές του, προσπαθώντας ταυτόχρονα να βελτιστοποιήσει τις απολαβές του. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τα τυχαία γεγονότα που ανοίγονται κάθε γύρο και που ανατρέπουν τα δεδομένα δίνει μια πολύ ωραία ένταση στο παιχνίδι και κάνει κάθε επιλογή πολύ κρίσιμη.

Φυσικά, ένα από τα μεγάλα ατού του παιχνιδιού είναι και το πανέμορφο ταμπλό του, που το έχει σχεδιάσει ο (γνωστός σε πολλού πια) Michael Menzel. Όπως και στα περισσότερα παιχνίδια στα οποία βάζει το χεράκι του, έτσι κι εδώ μιλάμε για έναν ταμπλό – πίνακα ζωγραφικής που βάζει κατευθείαν τους παίκτες στο κλίμα της εποχής και που ανεβάζει το όλο παιχνίδι σε άλλο επίπεδο.

Για να είμαι δίκαιος θα πρέπει να αναφέρω και κάποιους προβληματισμούς που μου δημιούργησε το παιχνίδι και να μη σταθώ μόνο στα θετικά. Μου έδωσε την αίσθηση ότι μερικές φορές η τύχη στις κάρτες με τα Γεγονότα ήταν ίσως πιο έντονη απ’ ότι θα έπρεπε. Υπήρχαν περιπτώσεις για παράδειγμα όπου ήταν η σειρά μου να την τοποθετήσω στο ταμπλό και όπως και να την έβαζα δε μου προσέφερε κάτι το ιδιαίτερο ενώ στο γύρο του αντιπάλου μου, αυτή που του ερχόταν του έδινε ακριβώς αυτά που χρειαζόταν με τον καλύτερο δυνατό συνδυασμό. Κάτι τέτοιο βέβαια είναι ως ένα βαθμό αναμενόμενο, ειδικά όταν μιλάμε για παιχνίδι με τυχαία στοιχεία. Όμως υπήρξαν περιπτώσεις που μου άφησε μια τέτοια αίσθηση, πιο έντονη απ’ ότι ίσως θα περίμενα. Φυσικά, έχοντας παίξει μόνο μία παρτίδα δε μπορώ να είμαι σίγουρος. Ελπίζω με περισσότερα plays να μπορέσω είτε να επιβεβαιώσω είτε να αναθεωρήσω την άποψη μου αυτή.

Η εμπειρία μου από το παιχνίδι ήταν σε παρτίδα με 2 παίκτες. Είμαι σίγουρος όμως ότι με 3 ή 4 θα είναι ακόμα καλύτερο και ήδη κάποια σχόλια που ακούω μου το επιβεβαιώνουν. Αν είστε fans των eurogames θα το λατρέψετε. Αν όχι, θα βρείτε ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και προσφέρει μια ευχάριστη δόση φρεσκάδας.

Δοκιμάστε το!

(οι φωτογραφίες είναι από το boardgamegeek και συνοδεύονται από links για την αντίστοιχη σελίδα τους στο site)

Ευτυχισμένο (και καλοπαίχνιδο) το 2010!

Καλή Χρονιά σε όλους με υγεία πάνω απ’ όλα, χαρά, ευτυχία και πολλά καινούρια παιχνίδια!

Ας ευχηθούμε το νέο έτος να μας φέρει περισσότερες ώρες παιχνιδιού, καλύτερα και ακόμα πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια και μεγαλύτερες παρέες για πιο «χορταστικά» sessions!

Ευτυχισμένο το 2010!

Αναρτήθηκε στις Απόψεις. Leave a Comment »

Ιδέες για δώρα σε non-gamers!

Όσο πλησιάζουν τα Χριστούγεννα όλο και περισσότερες αγορές καταλήγουμε να κάνουμε με πολλές από αυτές να αποτελούν δώρα για φίλους και γνωστούς. Ένα ιδανικό δώρο που μπορεί να πάρει κάποιος αυτές τις μέρες είναι ένα επιτραπέζιο παιχνίδι. Το κακό είναι ότι ο περισσότερος κόσμος γνωρίζει από επιτραπέζια παιχνίδια μόνο το Risk, τη Monopoly και το Taboo τη στιγμή που υπάρχουν πολύ μεγάλος αριθμός πρωτότυπων και διασκεδαστικών παιχνιδιών εκεί έξω. Σκέφτηκα λοιπόν να προτείνω μερικά παιχνίδια τα οποία από την πείρα μου, έχω δει ότι παίζονται πολύ ευχάριστα από άτομα που δεν ασχολούνται με επιτραπέζια προσφέροντας πολλές ώρες διασκέδασης.

Το πιο σημαντικό που θα πρέπει να κοιτάξει κάποιος πριν πάρει δώρο σε έναν non-gamer φίλο του είναι να φροντίσει το παιχνίδι να είναι πολύ διασκεδαστικό ή αλλιώς «χαβαλετζίδικο». Κάποιος που δεν ασχολείται με παιχνίδια στο βαθμό που το κάνουμε εμείς δύσκολα θα παίξει ένα βαρύ παιχνίδι στρατηγικής ή ένα πολύπλοκο παιχνίδι με κάρτες. Θέλει κάτι γρήγορο, ευχάριστο που κατά προτίμηση να προκαλεί γέλιο. Αυτό μας φέρνει και στο δεύτερο πράγμα που θα πρέπει να προσέξει κάποιος: Να μην έχει πολλούς κανόνες. Αν ένας άπειρος σε παιχνίδια χρειάζεται να διαβάσει ένα manual 30 σελίδων για να ξεκινήσει να παίζει, δεν πρόκειται να το κάνει ποτέ. Τέλος, κάτι που ενώ εγώ δεν του έδινα ιδιαίτερη σημασία, παρατήρησα ότι είναι πολύ σημαντικός παράγοντας είναι το να είναι το παιχνίδι στα ελληνικά. Αν αυτό είναι δύσκολο τότε να είναι τουλάχιστον οι κανόνες του στα ελληνικά και κατά προτίμηση τα components του παιχνιδιού να μην έχουν πολύ κείμενο.

Με βάση τα παραπάνω λοιπόν έγώ θα πρότεινα τα παιχνίδια που θα δείτε παρακάτω για δώρα. Όλα είναι από τις εκδόσεις Κάισσα και μπορεί κάποιος να τα βρει εύκολα στα ομώνυμα καταστήματα ανά την Ελλάδα, ακόμα και σε μεγάλα βιβλιοπωλεία όπως πχ ο Παπασωτηρίου ή το FNAC. Ο τίτλος του καθενός είναι λινκ για το boardgamegeek.com όπου μπορείτε να δείτε φωτογραφίες, να διαβάσετε σχόλια και γενικά να πάρετε περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτά. Επιπλέον, δίπλα σε κάθε ένα αναγράφω και την τιμή που δίνεται στο επίσημο site της Κάισσας. Φυσικά από κατάστημα σε κατάστημα μπορεί να βρείτε κάποια καλύτερη τιμή ή να σας γίνει έκπτωση αν οι αγορές σας ξεπεράσουν κάποιο ποσό.

Η μετακόμιση

Με όποιους το έχω παίξει αυτό το παιχνίδι (από non-gamers) το έχουν λατρέψει! Πολύ διασκεδαστικό, γρήγορο, ευχάριστο και με πολύ απλούς κανόνες. Οι παίκτες ξεκινάνε με κάποιους πόντους και στην αρχή κάθε γύρου ρίχνουν τα ζάρια του παιχνιδιού για να δουν τι «φορτίο» θα χρειαστεί να μετακινήσουν. Όταν το κάνουν όλοι αυτό ανοίγουν ταυτόχρονα κάρτες με φορτηγά και θα πρέπει ο καθένας να προλάβει να επιλέξει αυτό που τον εξυπηρετεί καλύτερα βάσει του φορτίου του. Προσοχή όμως: Αν κάποια κομμάτια του φορτίου του δε χωράνε στο φορτηγό ή αν μείνει πολύ κενός χώρος σ’ αυτό θα χάσει από τους πόντους του. Κερδίζει όποιος στο τέλος του παιχνιδιού έχει τους περισσότερους πόντους.

Παίκτες: 3 – 6
Τιμή: 30€

Jungle Speed

Το παιχνίδι αυτό, τους τελευταίους μήνες γίνεται ολοένα και πιο γνωστό γεγονός που δείχνει πόσο δημοφιλές είναι. Οι παίκτες ανοίγουν διαδοχνικά κάρτες μπροστά τους και μόλις ανοιχτούν 2 ίδιες συναγωνίζονται για το ποιος θα προλάβει να πιάσει το ξύλινο τοτέμ στο κέντρο του τραπεζιού. Οποιος χάσει αναγκάζεται και παίρνει τις κάρτες που είχε αποκαλύψει ο αντίπαλος του. Κερδίζει όποιος ξεφορτωθεί πρώτος όλες τις κάρτες του.

Παίκτες: 2-8 (παίζει καλύτερα με 4 και πάνω)
Τιμή: 20€

Χάλι-Γκάλι

Παρόμοιο παιχνίδι με το Jungle Speed μόνο που εδώ οι παίκτες προσπαθούν να μαζέψουν τις κάρτες των άλλων αντί να τις ξεφορτωθούν και χτυπάνε ένα κουδούν αντί για να προσπαθούν να πιάσουν το τοτέμ. Επιπλέον αντί για περίεργα σχήματα οι κάρτες απεικονίζουν φρούτα και οι παίκτες θα πρέπει να προσέχουν πότε αυτά που είναι ανοικτά κάτω ισούνται με πεντε. Προτείνεται για μικρότερες ηλικίες αν και προσωπικά θεωρώ ότι παίζεται ανετότατα και από μεγάλους προκαλώντας άφθονο γέλιο και διασκέδαση. Αν και αποτελώ μειοψηφία, εμένα μου αρέσει πιο πολύ από το Jungle Speed.

Παίκτες: 2 – 6
Τιμή: 15€

Ubongo

Σας αρέσει το Tetris; Τα puzzle? Τότε ετοιμαστείτε για ένα παιχνίδι που συνδυάζει και τα δύο. Οι παίκτες έχουν στην κατοχή τους κομμάτια σαν αυτά που συναντάει κανείς στο Tetris. Κάθε γύρο ανοίγει ο κάθε ένας μια τυχαία καρτέλα και προσπαθει με τα κομμάτια αυτά να συμπληρώσει το χώρο που δείχνει η καρτέλα, πριν φυσικά τελειώσει ο χρόνος. Όποιος τα καταφέρει κερδίζει διαμαντάκια, ο πιο γρήγορος όμως έχει περισσότερες επιλογές. Γρήγορο παιχνίδι που θα ακονίσει και την σκέψη σας, πέρα από την ταχύτητα σας.

Παίκτες: 2 – 4
Τιμή: 30€

Bandu

To Jenga το θυμάστε; Ετοιμαστείτε για ένα παιχνίδι παρόμοιας λογικής, αυτή τη φορά όμως με πολύ περίεργα σχήματα. Οι παίκτες προσπαθούν ο κάθε ένας να φτιάξει έναν όσο το δυνατό πιο σταθερό πύργο κάνοντας παράλληλα ασταθείς τους πύργους των υπολοίπων. Το παιχνίδι έρχεται με 4 διαφορετικούς τρόπους παιξίματος που όλοι ξεφεύγουν από το απλό «παίρνω ένα κομμάτι και το προσθέτω στον πύργο» αφού βάζουν μέσα πλειστηριασμό για την απόκτηση ενός κομματιού ή δόσιμο (δύσκολου συνήθως) κομματιού σε άλλον παίκτη. Ένα παιχνίδι ιδανικό για όλες τις ηλικίες και με πολλή… αγωνία! (θα μου πέσει ο πύργος, δε θα μου πέσει… )

Παίκτες: 2 – 6
Τιμή: 50€

Bohnanza

Φασούλι το φασούλι… Ετοιμαστείτε να γίνεται έμπορος των πιο τρελλών φασολιών που έχετε δει ποτέ σας! Θα χρειαστείτε να κάνετε τρελλά παζάρια με τους συμπαίκτες σας για να μπορέσετε να φυτέψετε τις καλύτερες ποικιλίες φασολιών! Πολλές συναλλαγές και πολλές ανατροπές σε ένα από τα πιο γνωστά ευρωπαικά παιχνίδια με κάρτες. Αν και λιγότερο «χαβαλετζίδικο» σε σχέση με κάποια άλλα στη λίστα αυτή, εξακολουθεί να είναι πολύ διασκεδαστικό ενώ non-gamers που το δοκίμασαν δε δυσκολεύτηκαν καθόλου με τους κανόνες του.

Παίκτες: 2 – 6
Τιμή: 15€

Ca$h n Gun$

Μόλις κλέψατε μία τράπεζα και ήρθε η ώρα να μοιράσετε τα χρήματα μεταξύ σας! Μεταξύ κατεργαρέων όμως δεν επικρατεί πάντα η ειλικρίνεια και έτσι θα πρέπει να αρχίσουν να μιλάνε τα όπλα. Ο κάθε ένας βγάζει το πιστόλι του (από αφρολέξ) και σημαδεύει κάποιον από τους άλλους. «Άραγε έχει βάλει σφαίρα μέσα ή απλά μπλοφάρει;» αναρωτιέται ο άλλος. Στο τέλος μόνο όσοι έχουν μείνει ζωντανοί θα μοιραστούν τα χρήματα. Ένα απίστευτο παιχνίδι με πολύ γέλιο και συνεχείς ανατροπές. Πολύ απλοί κανόνες αλλά και επιλογή για πιο «στρατηγικό» παιχνίδι χάρη σε κάρτες που δίνουν ιδιότητες στους παίκτες. Με όσους το έχω παίξει το έχουν κατα-ευχαριστηθεί και είναι σίγουρο hit όποτε το παίζουμε. Αποτελεί από τις πιο πρόσφατες κυκλοφορίες της Κάισσα στα ελληνικά.

Παίκτες: 4 – 6
Τιμή: 45€

Τα παραπάνω αποτελούν απλά κάποιες ιδέες αν θέλετε να εισάγετε εύκολα και ευχάριστα κάποιον στον υπέροχο κόσμο των επιτραπεζίων. Πέρα από αυτά φυσικά υπάρχουν ένα σωρό άλλα παιχνίδια και μπορεί να βρείτε το ιδανικό σας σε κάποιο από εκείνα. Αρκεί μια επίσκεψη σε ένα σχετικό κατάστημα και σίγουρα θα βρείτε πολλές επιλογές για ένα ωραιότατο χριστουγεννιάτικο δώρο!

Αναρτήθηκε στις Απόψεις. Ετικέτες: , . Leave a Comment »

Πρώτες Εντυπώσεις: Nostra City

Πριν δυο μήνες περίπου, κυκλοφόρησε στην Essen το παιχνίδι Nostra City. Δεν ασχολήθηκα καθόλου με αυτό γιατί προσωπικά, το θέμα του δε με τράβαγε καθόλου. Μου δόθηκε όμως πριν μερικές μέρες η ευκαιρία και το δοκίμασα και ομολογώ ότι μου άφησε πολύ καλή εντύπωση.

Στο παιχνίδι οι παίκτες υποτίθεται ότι είναι μέλη της Μαφίας. Ο νονός έχει συλληφθεί από την αστυνομία και αναμένεται η δίκη του οπότε τα πρωτοπαλίκαρα του (οι παίκτες δηλαδή) προσπαθούν να κανονίσουν τις δουλειές του όσο αυτός λείπει.  Κάθε ένας ξεκινάει με τον έλεγχο μιας περιοχής της πόλης και με μερικά «τσιράκια» που τα στέλνει να κάνουν τις δουλειές του. Πολύ χοντρικά και χωρίς να μπαίνω σε λεπτομέρειες ο κάθε γύρος κυλάει ως εξής: Ο κάθε παίκτης στέλνει τα τσιράκια του να μαζέψουν χρήματα με βάση τις περιοχές που ελέγχει. Στη συνέχεια με αυτά ποντάρει (κρυφά) για να αποκτήσει νέα τσιράκια, νέες περιοχές ή κάρτες που του δίνουν Victory Points. Τέλος, μπορεί αν θέλει να χρησιμοποιήσει κάποια από τα χρήματα του για να επηρεάσει (είτε θετικά, είτε αρνητικά) την έκβαση της δίκης. Θα μου πείτε, γιατί να την επηρεάσει αρνητικά; Γιατί πολύ απλά μπορεί ο παίκτης να είναι στην πραγματικότητα πληροφοριοδότης του FBI οπότε ο απώτερος σκοπός του δεν είναι άλλος απ’ το να κλειστεί στη φυλακή ο Νονός. Ναι, το παιχνίδι έχει traitor μηχανισμό και δουλεύει παρόμοια με αυτόν του Battlestar Galactica κάνοντας το παιχνίδι ακόμα πιο ενδιαφέρον. Στη συγκεκριμένη παρτίδα μάλιστα η διαδικασία επιρροής της δίκης ήταν εντελώς οριακή και κρίθηκε κυριολεκτικά στην τελευταία κάρτα που άνοιξε (και η οποία κατέληξε τον Νονό να καταδικαστεί και να κερδίσει ένας από τους σπιούνους).

Δεν ξέρω αν το παιχνίδι θα έχει υψηλό replayability, είναι όμως αρκετά ευχάριστο και διασκεδαστικό και αξίζει να παίξετε μια παρτίδα, ειδικά με πολλά άτομα (4-5). Όπως είπα και στην αρχή, το μόνο που με χαλάει είναι το θέμα του μια και δε με τραβάει καθόλου η ιδέα του να παίζω ένα παιχνίδι και να προσπαθώ να προωθήσω ναρκωτικά και γυναίκες ή να προσπαθώ να λαδώσω την αστυνομία για να μη μπλεχτεί στα πόδια μου.

Περί ορέξεως… κολοκυθόπιτα! 🙂

Αναρτήθηκε στις Απόψεις, Reviews. Ετικέτες: . Leave a Comment »