Review του 7 Wonders στο boardgamenews

Πριν 3 μέρες έγραφα για το 7 Wonders ότι ο ντόρος γύρω από αυτό μου θυμίζει τον αντίστοιχο που είχε γίνει για το Dominion πριν 2 χρόνια. Αυτό φάνηκε και από τον τίτλο του ποστ που έκανα (7 Wonders – Το νέο Dominion;)

Τελικά φαίνεται κι άλλοι είχαν την ίδια άποψη με μένα, γεγονός που φαίνεται στο review του παιχνιδιού που ανέβηκε σήμερα στο boardgamenews.com . Όπως λέει ο αρθρογράφος:

What does all this have to do with 7 Wonders? Simple, 7 Wonders is the next Dominion.

Το review είναι πολύ αναλυτικό και εξηγεί πλήρως το πως παίζει το παιχνίδι. Διαβάζοντας το θα καταλάβετε ακριβώς πως παίζει το παιχνίδι ενώ θα δείτε και την τελική μορφή των καρτών του παιχνιδιού (οι οποίες όπως έχω ξαναπεί έχουν καταπληκτικό artwork).

Αν σας ενδιαφέρει έστω και λίγο το παιχνίδι, διαβάστε οπωσδήποτε το review αυτό. Για μένα πάντως, το παιχνίδι έχει πάει πλέον οριστικά στη «Must Buy» κατηγορία…

Αναρτήθηκε στις Reviews, Upcoming Games. Ετικέτες: , , . Leave a Comment »

Πρώτες Εντυπώσεις: Horus Heresy

Πριν λίγες μέρες βρήκα χρόνο και έπαιξα την πρώτη ολοκληρωμένη μου παρτίδα Horus Heresy. Είχα αποπειραθεί και παλιότερα αλλά είχε κρατήσει περισσότερο απ’ όσο περίμενα η παρτίδα και δεν την είχαμε τελειώσει.

Οι εντυπώσεις που μου άφησε ήταν λίγο ανάμεικτες.  Απ’ τη μια το παιχνίδι είναι αρκετά εντυπωσιακό. Βλέποντας το ταμπλό με τα πλαστικά τρισδιάστατα κτίρια και όλες τις μονάδες απλωμένες, σε προετοιμάζει για κάτι το πολύ επικό. Ξεκινώντας να το παίζεις βλέπεις ότι οι επιλογές που έχεις είναι πολλές. Μπορείς να τραβήξεις νέες εντολές, να «καθυστερήσεις» τις εντολές του αντιπάλου σου, να παίξεις δικές σου εντολές απευθείας στο ταμπλό ή να τις παίξεις στο Strategic Map (ένα μικρότερο χάρτη στην άκρη του ταμπλό) με σκοπό να τις εκτελέσεις αργότερα (με μικρότερο «κόστος»). Το κόστος αυτό είναι στην ουσία ο χρόνος διαρκεί η κάθε εντολή. Όσο λιγότερο κρατάει τόσο περισσότερες μπορείς να παίξεις μέχρι να ξαναέρθει η σειρά του αντιπάλου σου. Αυτή λοιπόν η δυνατότητα βάζει τους παίκτες σε ωραία διλήμματα. Θες κάτι «εδώ και τώρα»; Παίζεις την κάρτα απευθείας στο ταμπλό αλλά δίνεις στον αντίπαλο σου πολύ χρόνο να αντιδράσει. Θες να κάνεις όσο το δυνατόν περισσότερα αλλά δεν τα βιάζεσαι; Παίζεις τις εντολές στο strategic map και τις εκτελείς τον επόμενο γύρο φθηνότερα. Φυσικά όταν έχεις ένα σωρό σημεία στο χάρτη που να απαιτούν την προσοχή σου, δεν ξέρεις τι να πρωτοπαίξεις και που.

Ένας άλλος ωραίος μηχανισμός είναι στη μάχη η οποία έχει πολύ ψωμί και δίνει κι αυτή πολλές δυνατότητες. Ανάλογα με τα units με τα οποία συμμετέχουν οι παίχτες, τραβάει και ο καθένας από έναν αριθμό καρτών. Αυτές τις παίζουν εναλλάξ, μια ο ένας και μια ο άλλος, αλλά σταδιακά. Ο πρώτος παίζει μία, ο επόμενος μπορεί να παίξει μέχρι 2, μετά ο πρώτος πάλι μέχρι 3 κ.ο.κ. Τις ίδιες κάρτες μπορείς εναλλακτικά να τις κρατήσεις για άμυνα στις κάρτες του αντιπάλου. Για άλλη μια φορά λοιπόν, τα διλήμματα είναι πάρα πολλά και η κάθε μάχη μπορεί να εξελιχθεί με πολλούς τρόπους. Το πότε θα παίξεις την κάρτα παίζει πάρα πολύ μεγάλη σημασία και οι μάχες είναι σπάνια χωρίς απώλειες και για τους 2.

Όμως δεν είναι όλα ρόδινα. Υπάρχει κάτι στη μάχη που με ξενίζει. Πιο συγκεκριμένα, κάθε φορά που συγκρούονται οι παίκτες, ξεκινάνε χωρίς κάρτες στο χέρι και τις τραβάνε τότε ανάλογα με το τι μονάδες έχουν. Οι κάρτες αυτές έχουν πάνω κάποιο νούμερο που υποδηλώνει damage, κάποιες ασπίδες που χρησιμοποιούνται αν παιχτεί η κάρτα για άμυνα και ένα ability που συνήθως μπορεί να αξιοποιηθεί από κάποιο συγκεκριμένο unit, εφόσον όμως αυτό συμμετέχει στη μάχη. Ακριβώς όμως επειδή τις κάρτες αυτές δεν τις κρατάνε οι παίχτες στο χέρι αλλά τις τραβάνε επί τόπου πριν τη μάχη, μου βγάζει το σύστημα κάτι σε πολύ random (τι θα τραβήξω σε σχέση με το τι units έχω). Πρέπει δηλαδή να βάλω ένα απ’ το καθένα (που δε γίνεται) για να είμαι καλυμμένος ότι θα εκμεταλλευτώ πλήρως τις κάρτες; Όταν έπαιξα βαρέθηκα να τραβάω κάρτες για units που δεν είχα και να μπορώ να τις αξιοποιήσω μόνο για το damage που κάνουν. Τι να το κάνω όμως αν αυτό ήταν 0 και 1; Σίγουρα ένα μέρος της ευθύνης το έχω κι εγώ που δεν επένδυσα σε άλλα units και έμπαινα στις μάχες σχεδόν μόνο με Space Marines. Οπότε τα ‘θελα κι εγώ λίγο. Παρ’ όλα αυτά όμως, ένιωθα λίγο αβοήθητος στο τι τράβαγα και το μόνο που με ένοιαζε ήταν η αριθμητική υπεροχή.

Αυτό που μου έδωσε να καταλάβω λοιπόν η συγκεκριμένη παρτίδα είναι ότι θέλει να παίξεις ΠΟΛΛΕΣ φορές για να το «πιάσεις». Έχει βάθος το παιχνίδι και ένας έμπειρος θα ξέρει να εκμεταλλευτεί κατάλληλα όλες τις μονάδες και όχι μόνο τις 1-2 δυνατές. Απλά, όταν το παιχνίδι το παίζεις μια στο τόσο, και πολλές φορές με νέους συμπαίκτες, όλο αυτό χάνεται. Άσε που με νέους συμπαίκτες θες μια ώρα να τους εξηγήσεις κανόνες. Όταν το υπόλοιπο παιχνίδι λοιπόν κρατάει άλλες 3 ώρες (γιατί με νέους τόσο θα κρατήσει – 2 έμπειροι σε 2 ωριτσες παίζει να το έχουν) βλέπεις ότι δεν είναι και το πιο ευκολόπαιχτο παιχνίδι.

Το άλλο που μου φάνηκε «κάπως» ήταν το setup του. Κακά τα ψέματα, κρατάει περισσότερη ώρα απ’ όσο θα ήθελα, δεν είναι ευκολομνημόνευτο, να πεις ότι μετά από 1-2 παρτίδες θα το θυμάσαι απ’ έξω και απ’ τη στιγμή που είναι γραμμένο όλο στο ίδιο manual δε μπορείς να το μοιράσεις μεταξύ των παικτών και να πεις «βάλε εσύ αυτά, θα βάλω εγώ εκείνα» ώστε να τελειώσεις πιο γρήγορα. Άσε που όταν τελειώνει το παιχνίδι και βλέπεις ότι πολλές από όλες αυτές τις μονάδες ούτε καν τις άγγιξες… νιώθεις λίγο περίεργα.

Bottomline:

Το παιχνίδι μου άφησε με την αίσθηση ότι έχει πολλές δυνατότητες αλλά λόγω «τεχνικών δυσκολιών» κάπου κάτι χάνεται. Δε σας κρύβω ότι ίσως να προτιμούσα να είχα παίξει ένα RuneWars στον ίδιο χρόνο με άλλους 3 ή έστω ένα άλλο βαρύ card-driven 2-player game (θα πω 1960: The Making of the President γιατί δεν έχω παίξει Twilight Struggle ή Hannibal: Rome vs. Carthage)

Προφανώς θα επιδιώξω να παίξω κι άλλες παρτίδες και ελπίζω να αρχίσω να βλέπω περισσότερες πτυχές του παιχνιδιού. Ανησυχώ όμως στην ιδέα του να είναι αυτές οι παρτίδες με άλλα άτομα κάθε φορά…

Αναρτήθηκε στις Reviews. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Πρώτες Εντυπώσεις: Ένας Κόσμος Χωρίς Τέλος

Πρόσφατα μου δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμάσω ένα από τα πρόσφατα παιχνίδια που κυκλοφόρησε η Κάισσα, το «Ένας Κόσμος Χωρίς Τέλος» (ή αλλιώς «A World Without End«). Οφείλω να ομολογήσω ότι οι εντυπώσεις που μου άφησε ήταν θετικότατες!

Το παιχνίδι αυτό, αν και θεματικά αποτελεί συνέχεια του παιχνιδιού (και βιβλίου αντίστοιχα) «Οι Στυλοβάτες της Γης«, σε επίπεδο μηχανισμών διαφοροποιείται πλήρως. Εδώ φεύγουμε από τον (πολύ συνηθισμένο στα euro) worker placement μηχανισμό (έχω έναν αριθμό από εργάτες και όποτε έρχεται η σειρά μου αναθέτω σε έναν απ’ αυτούς να εκτελέσει μια εργασία) και ερχόμαστε αντιμέτωποι με δύο πρωτότυπες και φρέσκιες ιδέες.

Η πρώτη έχει να κάνει με τις κάρτες γεγονότων που ανοίγουν κάθε γύρο. Αυτές είναι τετράγωνες, χρησιμοποιούνται όμως ως ρόμβοι στο παιχνίδι με το artwork και το κείμενο να είναι στοιχισμένα ανάλογα. Όποτε ανοίγει μια τέτοια κάρτα λοιπόν, ο ενεργός παίκτης καλείται να την τοποθετήσει στο ταμπλό αφού όμως πρώτα την περιστρέψει κατάλληλα. Αυτό γιατί σε κάθε γωνία του ρόμβου υπάρχει και ένα από τα αγαθά που εμφανίζονται στο παιχνίδι (πέτρα, ξύλος, σιτάρι, ευσέβεια, ιατρική γνώση, χρήματα κλπ). Όταν η κάρτα τοποθετείται στο ταμπλό λοιπόν, κάθε γωνία της είναι στραμμένη και προς έναν παίκτη. Αυτός λοιπόν κερδίζει το αντίστοιχο αγαθό. Έτσι, ο παίκτης που παίζει καλείται να επιλέξει πως θα βάλει μια κάρτα, όχι μόνο με βάση τι ο ίδιος επιθυμεί να πάρει αλλά και με τι δε θέλει να δώσει στους άλλους. Φυσικά στο τέλος όλοι θα πάρουν από κάτι, αυτή όμως η δυνατότητα βάζει τον παίκτη σε ωραία διλήμματα κατά τη διάρκεια του γύρου του. Όχι όμως μόνο αυτό. Ανάλογα και με το πως θα μπει η κάρτα θα εξαρτηθεί και τι «έξτρα» βοήθεια θα πάρει ο τρέχων παίκτης, κάνοντας την απόφαση του ακόμα πιο δύσκολη. Τα δε γεγονότα που ανοίγονται από παιχνίδι σε παιχνίδι αλλάζουν, αυξάνοντας έτσι αρκετά την επαναληψιμότητα του παιχνιδιού.

Ο άλλος ενδιαφέρον μηχανισμός του παιχνιδιού είναι ο τρόπος με τον οποίον οι παίκτες επιλέγουν τις εντολές που θα παίξουν κάθε γύρο. Το παιχνίδι βλέπετε, είναι χωρισμένο σε 4 κεφάλαια με το κάθε ένα από αυτά να αποτελείται από 6 γύρους. Σε κάθε κεφάλαιο, ο παίκτης έχει 12 κάρτες με ενέργειες που μπορεί να εκτελέσει. Από αυτές, κάθε γύρο καλείται να επιλέξει 2. Μία για να την εκτελέσει κανονικά, και μία για να την ξεσκαρτάρει, χάνοντας τη δυνατότητα να την παίξει για όλο το υπόλοιπο κεφάλαιο. Έτσι ο παίκτης, καλείται να υπολογίσει από πριν τι θα κάνει, θυσιάζοντας κάποιες από τις επιλογές του, προσπαθώντας ταυτόχρονα να βελτιστοποιήσει τις απολαβές του. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τα τυχαία γεγονότα που ανοίγονται κάθε γύρο και που ανατρέπουν τα δεδομένα δίνει μια πολύ ωραία ένταση στο παιχνίδι και κάνει κάθε επιλογή πολύ κρίσιμη.

Φυσικά, ένα από τα μεγάλα ατού του παιχνιδιού είναι και το πανέμορφο ταμπλό του, που το έχει σχεδιάσει ο (γνωστός σε πολλού πια) Michael Menzel. Όπως και στα περισσότερα παιχνίδια στα οποία βάζει το χεράκι του, έτσι κι εδώ μιλάμε για έναν ταμπλό – πίνακα ζωγραφικής που βάζει κατευθείαν τους παίκτες στο κλίμα της εποχής και που ανεβάζει το όλο παιχνίδι σε άλλο επίπεδο.

Για να είμαι δίκαιος θα πρέπει να αναφέρω και κάποιους προβληματισμούς που μου δημιούργησε το παιχνίδι και να μη σταθώ μόνο στα θετικά. Μου έδωσε την αίσθηση ότι μερικές φορές η τύχη στις κάρτες με τα Γεγονότα ήταν ίσως πιο έντονη απ’ ότι θα έπρεπε. Υπήρχαν περιπτώσεις για παράδειγμα όπου ήταν η σειρά μου να την τοποθετήσω στο ταμπλό και όπως και να την έβαζα δε μου προσέφερε κάτι το ιδιαίτερο ενώ στο γύρο του αντιπάλου μου, αυτή που του ερχόταν του έδινε ακριβώς αυτά που χρειαζόταν με τον καλύτερο δυνατό συνδυασμό. Κάτι τέτοιο βέβαια είναι ως ένα βαθμό αναμενόμενο, ειδικά όταν μιλάμε για παιχνίδι με τυχαία στοιχεία. Όμως υπήρξαν περιπτώσεις που μου άφησε μια τέτοια αίσθηση, πιο έντονη απ’ ότι ίσως θα περίμενα. Φυσικά, έχοντας παίξει μόνο μία παρτίδα δε μπορώ να είμαι σίγουρος. Ελπίζω με περισσότερα plays να μπορέσω είτε να επιβεβαιώσω είτε να αναθεωρήσω την άποψη μου αυτή.

Η εμπειρία μου από το παιχνίδι ήταν σε παρτίδα με 2 παίκτες. Είμαι σίγουρος όμως ότι με 3 ή 4 θα είναι ακόμα καλύτερο και ήδη κάποια σχόλια που ακούω μου το επιβεβαιώνουν. Αν είστε fans των eurogames θα το λατρέψετε. Αν όχι, θα βρείτε ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και προσφέρει μια ευχάριστη δόση φρεσκάδας.

Δοκιμάστε το!

(οι φωτογραφίες είναι από το boardgamegeek και συνοδεύονται από links για την αντίστοιχη σελίδα τους στο site)

Βίντεοπαρουσίαση του Horus Heresy

Κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες ένα βίντεο-παρουσίαση του νέου παιχνιδιού της Fantasy Flight Games, του Horus Heresy. Σ’ αυτό μιλάνε διάφοροι συντελεστές, τόσο από την FFG όσο και από την Games Workshop, μιλώντας για την ιστορία του παιχνιδιού και τη νέα αυτή έκδοση:

Αναρτήθηκε στις Reviews. Ετικέτες: , , . Leave a Comment »

Περιγραφή του Dominion: Alchemy από το δημιουργό του

O Donald X. Vaccarino είναι ο δημιουργός του γνωστού παιχνιδιού Dominion, το οποίο όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενο ποστ αναμένουμε να το δούμε σύντομα να κυκλοφορεί και στα Ελληνικά.

Στο εξωτερικό, κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες το τρίτο expansion για το παιχνίδι, το Dominion: Alchemy. Ο Donald λοιπόν σε σημερινό άρθρο του στο boardgamenews, παρουσιάζει τις νέες κάρτες, εξηγώντας πως αυτές παίζουν, τι αλλάζει στο παιχνίδι και τι νέες επιλογές δίνονται στους παίκτες. Παράλληλα κάνει μια ανάλυση γενικά γι α το Dominion σχετικά με το πόσο κοστίζει η κάθε κάρτα στο παιχνίδι και γιατί.

Μπορείτε να βρείτε το πλήρες άρθρο εδώ:

http://www.boardgamenews.com/index.php/boardgamenews/comments/designer_preview_dominion_alchemy

Άντε, σύντομα και στη γλώσσα μας! 🙂

Αναρτήθηκε στις Γενικά, Reviews. Ετικέτες: , , . Leave a Comment »

Πρώτες Εντυπώσεις: Runewars

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο μου δόθηκε η δυνατότητα να παίξω το Runewars, ένα από τα τελευταία παιχνίδια της Fantasy Flight Games. Το είχα ξαναπαίξει πριν λίγο καιρό αλλά με έναν αντίπαλο μόνο. Αυτή τη φορά η παρτίδα ήταν 3-player και οι εντυπώσεις που μας άφησε ομολογουμένως πολυ καλές.

Στο Runewars οι παίκτες χειρίζονται φυλές που μάχονται μεταξύ τους στον κόσμο του Terrinoth. Για όσους δε γνωρίζουν, ο κόσμος αυτός είναι ο κόσμος του Runebound και του Descent τον οποίον η εταιρεία αποφάσισε να αρχίσει να τον χρησιμοποιεί πια, ως το σταθερό της fantasy setting. Ένα αποτέλεσμα της απόφασης αυτής είναι ότι οι ήρωες του παιχνιδιού είναι οι ίδιοι ακριβώς με αυτούς του Descent και χρησιμοποιούν και τις ίδιες μινιατούρες.

Όταν είχε δοθεί στη δημοσιότητα το manual του παιχνιδιού από την εταιρεία (πριν αυτό κυκλοφορήσει στην αγορά), ένα σχόλιο που ακούστηκε πολύ ήταν ότι το παιχνίδι αποτελούσε στην ουσία ένα μείγμα άλλων παιχνιδιών. Να, αυτό το κάνει όπως το Twilight Imperium, αυτό το έχει πάρει από το Warrior Knights, το κομμάτι αυτό θυμίζει Citadels κ.ο.κ. Ως αποτέλεσμα πολλοί ήταν σκεπτικοί όταν βγήκε και δε βιάστηκαν να ασχοληθούν μαζί του, φοβούμενοι ότι το παιχνίδι δε θα ήταν παρά ένα συνοθύλευμα άλλων πετυχημένων παιχνιδιών. Όταν όμως άρχισαν να ακούγονται οι εντυπώσεις από όσους έπαιξαν το παιχνίδι, φάνηκε ότι κάτι τέτοιο δεν ίσχυε. Το παιχνίδι δανείζεται μεν κάποια πράγματα αλλά η αίσθηση που αφήνει στον παίκτη, παίζοντας το είναι τελείως διαφορετική από αυτή των παραπάνω παιχνιδιών. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα κι εγώ μετά από τις παρτίδες που έπαιξα. Οι μόνες ομοιότητες που βρήκα με τα παραπάνω παιχνίδια είναι στο ότι πήρε κάποιους μεμονωμένους μηχανισμούς τους και τους βελτίωσε. Από κει και πέρα όμως τους χρησιμοποιεί με άλλο τρόπο δημιουργώντας ένα φρέσκο και ενδιαφέρον παιχνίδι.


Ας δούμε όμως μερικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού:

Κατ’ αρχήν, το Runewars έχει μέσα του μινιατούρες. ΠΟΛΛΕΣ μινιατούρες. Κάθε στρατός έχει τις δικές του φιγούρες, σε μεγάλη ποσότητα και οι οποίες έχουν διαφορετικές ιδιότητες μεταξύ τους. Αυτό αμέσως κάνει την κάθε φυλή ξεχωριστή. Αλλιώς για παράδειγμα παίζουν τα Elves και αλλιώς οι Undead. Άλλες ιδιότητες οι μονάδες των Uthuk και άλλες των Humans. Αυτό κατά τη γνώμη μου ανεβάζει πολύ την αξία του παιχνιδιού. Ο κάθε παίκτης πλέον, αν θέλει να πάει καλά, θα πρέπει να εκμεταλλευτεί τα θετικά της φυλής του και να αποφύγει τα αρνητικά της, αξιοποιώντας τα αντίστοιχα abilities τους.

Ο τρόπος με τον οποίο φτιάχονται οι μονάδες είναι αρκετά πρωτότυπος. Κάθε παίκτης έχει μπροστά του μία καρτέλα με 3 dials. Κάθε ένα από αυτά αντιστοιχεί και σε κάποιο «υλικό» θα λέγαμε. Ξύλο, Πέτρα και Φαγητό. Με βάση λοιπόν τις περιοχές που έχει ο παίκτης στην κατοχή του, περιστρέφει τα dials και στις αντίστοιχες θέσεις. Αυτά τότε, του δείχνουν τι μονάδες μπορεί να παράγει αλλά και πόσες tactic κάρτες ή influence τόκενς θα παίρνει όταν εκτελούνται κάποιες ενέργειες. Συνεπώς, οι περιοχές που καταλαμβάνει επηρεάζουν αρκετά το τι στρατό θα έχει και συνεπώς το πως θα πρέπει ο παίκτης να παίξει. Αυτό βέβαια μπορεί για κάποιους να αποτελέσει αρνητικό. Αν κάποιος θέλει οπωσδήποτε να φτιάξει μια μονάδα αλλά δεν έχει τις αντίστοιχες περιοχές, δε μπορεί να το κάνει. Αυτό όμως αποτελεί και έναν τρόπο να εξισορροπηθεί το παιχνίδι. Αν σε κάποιο dial είναι πολύ χαμηλά ένας παίκτης, λογικά θα είναι πολύ υψηλά σε κάποιο άλλο, οπότε θα μπορεί να παράξει άλλες μονάδες σε μεγάλη ποσότητα. Επιπλέον, με το να βάζει αυτή την απαίτηση, το παιχνίδι σπρώχνει τους παίκτες να επιτεθούν και να καταλάβουν νέες περιοχές και όχι να κάτσουν στ’ αυγά τους, περιμένοντας να αναπτυχθούν!

Το τι θα κάνει ο κάθε παίκτης στο γύρο του, καθορίζεται από την Action κάρτα που θα παίξει στην αρχή. Ο παίκτης έχει σύνολο 8 από αυτές και κάθε γύρο (που αντιπροσωπεύει και μια εποχή) παίζει και μία. Όταν ολοκληρωθεί ένας χρόνος, παίρνει αυτές που έπαιξε πίσω στο χέρι του και μπορεί να τις ξαναπαίξει. Αν και μπορεί να παίξει κάθε φορά όποια θέλει, αν το κάνει με συγκεκριμένη σειρά, έχει κάποιο bonus και του επιτρέπεται να κάνει και έξτρα πράγματα που τον βοηθάνε αρκετά. Έτσι οι παίκτες μπαίνουν συχνά σε διλήμματα του στυλ: «Να κάνω τώρα την ενέργεια που χρειάζομαι ή να την αφήσω για πιο μετά και να κάνω τώρα την άλλη που θα μου δώσει και το bonus της;»

Αυτό όμως που προσωπικά μου αρέσει πιο πολύ στο παιχνίδι, είναι ο μηχανισμός της μάχης. Χοντρικά και χωρίς πολλές λεπτομέρειες δουλεύει ως εξής: Οι μονάδες, ανάλογα με τη δύναμη τους έχουν και διαφορετικές βάσεις (στρογγυλές, τρίγωνες, ορθογώνιες κλπ). Υπάρχει λοιπόν ένα deck από κάρτες που δείχνει τα σχήματα αυτά, καθώς και το τι κάνουν στη μάχη. Ο κάθε παίκτης όταν καλείται να συμμετάσχει σε μάχη τραβάει και μία κάρτα για την κάθε μονάδα. Τα αποτελέσματα που μπορεί να φέρει για την κάθε μία δεν είνα ξερά hit ή miss όπως στα περισσότερα παιχνίδια. Υπάρχει η πιθανότητα να κάνει damage σε αντίπαλη ομάδα (ο αμυνόμενος διαλέγει ποια), να κάνει το λεγόμενο «Rout» το οποίο αναγκάζει μια μονάδα του αντιπάλου να οπισθοχωρήσει, ή να εμφανιστεί το σύμβολο μιας μαγικής σφαίρας που δίνει τη δυνατότητα στη μονάδα να εκτελέσει το ability της. Ανάλογα τώρα με το είδος της βάσης της μονάδας (τρίγωνο, τετράγωνο, εξάγωνο κλπ) οι πιθανότητες για το κάθε αποτέλεσμα αλλάζουν. Τα τρίγωνα για παράδειγμα αντιπροσωπεύουν τις μικρότερες (και πιο αναλώσιμες) μονάδες. Προφανώς λοιπόν, οι πιθανότητες να κάνουν hit δεν είναι και τόσο μεγάλες. Επίσης οι περισσότεροι – αν όχι όλοι – spellcasters του παιχνιδιού, έχουν στρογγυλή βάση η οποία φέρνει συχνά το αποτέλεσμα της σφαίρας, και λίγότερο αυτό του damage. Απ’ την άλλη, τα εξάγωνα συμβολίζουν τις πιο δυνατές μονάδες στο παιχνίδι. Αυτές έχουν πολύ λίγες αποτυχίες ενώ η ζημιά που κάνουν στις αντίπαλες μονάδες είναι μεγαλύτερη.

Παράλληλα με τους στρατούς, οι παίκτες ελέγχουν και από έναν ή περισσότερους ήρωες. Αυτοί όπως ανέφερα ήδη, είναι οι ίδιοι χαρακτήρες που συναντάμε και στα παιχνίδια Descent και Runebound. Συνήθως, δεν αλληλεπιδρούν με τους στρατούς των παικτών, αλλά έχουν τα δικά τους objectives. Ακολουθώντας τα και ολοκληρώνοντας τα, κερδίζουν rewards τα οποία αργότερα μπορούν να τα μετατρέψουν σε Runes, φέρνοντας τους πιο κοντά στη νίκη.

Το παιχνίδι στο σύνολο του αποτελεί μια αρκετά «γεμάτη» εμπειρία και προσφέρει πολλά στους παίκτες. Έχει το καλό ότι είναι αρκετά εύκολο στην εξήγηση και γενικά δεν προκαλούνται πολλές απορίες από τους κανόνες όταν παίζει κανείς. Το παιχνίδι επίσης κυλάει γρήγορα και δεν παρουσιάζεται το φαινόμενο Analysis Paralysis που συναντάει κανείς σε πολλά τέτοια «μεγάλα» παιχνίδια.

Αν σας δοθεί η ευκαιρία δοκιμάστε το. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι, πλούσιο και αρκετά challenging! Με το που τελειώσετε μια παρτίδα, θα ανυπομονείτε να το ξαναπαίξετε! 🙂

(Oι φωτογραφίες είναι από το boardgamegeek. Η κάθε μία περιέχει link στην καταχώρηση τους στο site)

Αναρτήθηκε στις Reviews. Ετικέτες: , . Leave a Comment »

Πρώτες Εντυπώσεις: At the Gates of Loyang

Ο Uwe Rosenberg είναι ένας από τους πιο γνωστούς σχεδιαστές επιτραπέζιων παιχνιδιών, κυρίως λόγω της μεγάλης επιτυχίας που έχουν σημειώσει τα τελευταία του παιχνίδια και συγκεκριμένα το Agricola και το Le Havre. Φέτος στην Essen λοιπόν (ή μήπως θα πρέπει να λέω «πέρυσι» στην Essen; Είμαστε 2010 πλέον! ) κυκλοφόρησε το τελευταίο του παιχνίδι, το At the Gates of Loyang. Το συγκεκριμένο παιχνίδι έχει κάτι κοινό με τα προηγούμενα: Περιέχει κι αυτό μία «Harvest Phase» στη διάρκεια των γύρων των παικτών, γεγονός που έχει κάνει πολλούς να αποκαλούν τα τρία αυτά παιχνίδια ως «The Harvest Trilogy». Παράδοξο επίσης είναι το γεγονός ότι αν και κυκλοφόρησε μετά τα άλλα δύο, το παιχνίδι είχε σχεδιαστεί πριν από το Agricola.

Το σαββατοκύριακο λοιπόν, ήμουν στο σπίτι και είπα κάποια στιγμή να δω τι λέει το παιχνίδι. Αν και υποστηρίζει solo play (όπως και τα άλλα 2 της τριλογίας) είπα να δοκιμάσω να παίξω ένα 2-player game κάνοντας ο ίδιος και τους 2 παίκτες για να έχω μια καλύτερη εικόνα του πως κυλάει (και ώστε όταν έρθει η ώρα να το παίξω και με άλλους παίκτες να μη χρειάζεται να κοιτάω κάθε λίγο και λιγάκι τους κανόνες). Είχα ακούσει άλλωστε σχόλια ότι το παιχνίδι είναι multiplayer solitaire (ο κάθε παίκτης δηλαδή δεν επηρεάζει/επηρεάζεται και πολύ από τους άλλους) οπότε φαντάστηκα ότι δε θα είχα πρόβλημα. Τελικά όντως, το παιχνίδι κύλησε μια χαρά και μου έδωσε μια αρκετά καλή αίσθηση για το πως παίζει.

Στο Loyang οι παίκτες καλλιεργούν χωράφια στην αρχαία Κίνα και προσπαθούν να βγάλουν το ψωμάκι τους πουλώντας μετά τα λαχανικά τους στην αγορά της πόλης. Παίρνουν λοιπόν το καρότσι τους, πάνε στο Loyang και ξεκινάνε. Μπορούν να πουλήσουν στους σταθερούς τους πελάτες (για ένα όνομα ζούμε βρε αδερφέ), να εξυπηρετήσουν περαστικούς πελάτες, να ανταλλάξουν τα προιόντα τους στην αγορά με άλλους εμπόρους ή και να προσλάβουν βοηθούς που θα τους βοηθήσουν στο έργο τους. Όλη αυτή η διαδικασία, παράγει χρήματα τα οποία ο παίκτης τα ξοδεύει για να προχωρήσει στο «Path of Prosperity» ή αλλιώς να μαζέψει περισσότερα VP. Στο τέλος του 9ου γύρου, όποιος παίκτης είναι πιο μπροστά στο path αυτό είναι και ο νικητής του παιχνιδιού!

Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα στο παιχνίδι όταν το έπαιξα ήταν ότι διαφέρει αρκετά από το Agricola και το Le Havre. Σ’ αυτά τα 2 παιχνίδια ο βασικός μηχανισμός είναι ο ίδιος: Υπάρχουν διαθέσιμα actions (τα οποία και αυξάνονται κάθε γύρο) τα οποία μπορεί μόνο ένας να τα επιλέγει κάθε φορά με τους λιγοστούς εργάτες του. Συνήθως μάλιστα θες να τα κάνεις όλα αλλά δε σου φτάνουν οι εργάτες. Εδώ όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Κατ’ αρχήν δεν υπάρχουν εργάτες! :p Στο Loyang, το τι θα κάνει ο κάθε παίκτης εξαρτάται από τις Action κάρτες που θα παίξει στην αρχή του γύρου του. Αυτές λοιπόν τις παίρνει στην αρχή του γύρου του και μάλιστα με έναν αρκετά ενδιαφέρον μηχανισμό (το κατά πόσο είναι πρωτότυπος δεν το ξέρω – προσωπικά δεν τον έχω δει σε άλλο παιχνίδι)

Κάθε παίκτης τραβάει από 4 κάρτες. Στη συνέχεια ο πρώτος παίκτης αφήνει στο κέντρο του τραπεζιού μια από τις κάρτες στο χέρι του ανοικτή για όλους. Ο επόμενος μπορεί είτε να αφήσει κι αυτός μια κάρτα στο κέντρο (στο Courtyard όπως λέγεται), είτε να παίξει 2 κάρτες: μία από το Courtyard και μία από το χέρι του. Αυτό συνεχίζεται μέχρι να παίξουν όλοι από 2 κάρτες. Η διαδικασία λοιπόν αυτή δημιουργεί ενδιαφέρουσες καταστάσεις. Κατ’ αρχήν, εάν πχ θες οπωσδήπορε 2 από τις κάρτες που έχεις τραβήξει εσύ, θα πρέπει να το ρισκάρεις αφήνοντας τη μία από αυτές ανοικτή για όλους. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τις παίξεις και τις 2. Απ’ την άλλη, μπορεί μια κάρτα να είναι άχρηστη για σένα αλλά να βοηθάει πολύ κάποιον άλλο. Αν την παίξεις λοιπόν νωρίς στο Courtyard τότε φτιάχνεις τον αντίπαλο σου ενώ αν περιμένεις μπορεί αυτός να παίξει κάτι άλλο πρώτα. Επιπλέον μπορεί πάντα μια κάρτα που έπαιξε ένας αντίπαλος σου να σου αλλάξει τελείως τα σχέδια και εκεί που υπολόγιζες να κάνεις κάτι, ξαφνικά να ανοίγονται μπροστά σου πολλές νέες επιλογές.

Το παραπάνω μας φέρνει στη δεύτερη σημαντική παρατήρηση του παιχνιδιού: Σίγουρα το παιχνίδι δεν είναι multiplayer solitaire. Παίζει αρκετά μεγάλο ρόλο το τι κάνουν οι άλλοι στο πως θα παίξεις το γύρο σου. Αυτό είναι φανερό τόσο από την παραπάνω διαδικασία που περιέγραψα, όσο και από την παρουσία των Helpers. Αυτοί συνήθως σου επιτρέπουν να κάνεις κάποια πράγματα πέρα από τα συνηθισμένα όπως το να κάνεις πιο συμφέρουσες αγοροπωλησίες, να ανανεώνουν κάποια προιόντα που έχουν εξαντληθεί κλπ. Υπάρχουν όμως και αρκετοί που σου επιτρέπουν να επηρεάσεις τις κάρτες των άλλων είτε παίρνοντας κάποιο από τα υλικά τους, είτε αλλάζοντας κάποια κάρτα τους με μια δικιά σου κ.ο.κ. Όπως είπα, έχεις πολλές επιλογές.

Το αίσθημα του «στριμώγματος» που έιναι έκδηλο στα άλλα 2 παιχνίδια της τριλογίας (έχω μόνο 1 action αλλά πρέπει να κάνω 15 πράγματα) υπάρχει κι εδώ αλλά με άλλη μορφή. Το πρόβλημα εδώ είναι να βρεις αρκετά υλικά για να εξυπηρετήσεις τους πελάτες σου. Ειδικά αν έχεις σταθερούς πελάτες τότε θα πρέπει οπωσδήποτε οι καλλιέργιες σου να επιφέρουν τα αντίστοιχα λαχανικά που αυτοί ζητούν. Διαφορετικά θα δυσαρεστηθούν και θα αρχίσεις να χάνεις χρήματα. Απ’ την άλλη, αν εξυπηρετείς μόνο τους σταθερούς πελάτες, δε θα μπορείς να εξυπηρετήσεις τους περαστικούς οι οποίοι και συνήθως πληρώνουν πολλά γι’ αυτά που ζητάνε. Για άλλη μια φορά λοιπόν, πολλές επιλογές και πολλοί διαφορετικοί συνδυασμοί που μπορούν να σε οδηγήσουν στο στόχο σου.

Ομολογώ ότι το παιχνίδι μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και ανυπομονώ να το ξαναπαίξω.  Το να έχω μπροστά μου ένα σωρό επιλογές και να μπορώ να τις συνδυάσω με πολλούς διαφορετικούς τρόπους είναι ένας μηχανισμός που μου αρέσει πάρα πολύ. Σίγουρα η παρτίδα που έπαιξα δεν είναι αντιπροσωπευτική, έχω όμως την εντύπωση ότι ειδικά με 3 ή 4 άτομα το παιχνίδι θα αξίζει πολύ.

Πριν κλείσω, να αναφερθώ και λίγο στα components του παιχνιδιού τα οποία και αυτά μου άρεσαν πολύ. Όλα τα λαχανικά που παράγεις/πουλάς/αγοράζεις είναι ξύλινα και στο αντίστοιχο σχήμα/χρώμα. Είναι τέτοιο το μέγεθος τους που βολεύει πολύ στη χρήση ενώ ποτέ δε μπερδεύεσαι για το τι πάει που. Επιπλέον το Path of Prosperity (ή αλλιώς το VP track) ξεφεύγει από τα συνηθισμένα μια και αντί για ορθογώνιο είναι σχήματος «Τ».

All in all, μια πολύ ευχάριστη εμπειρία και ένα παιχνίδι που θα το συνιστούσα σε όλους. Ίσως από ένα σημείο και μετά να κρατάει πολύ, ειδικά για AP παίκτες (AP = Analysis Paralysis), αξίζει όμως σίγουρα να το δοκιμάσετε.

Παρεπιπτόντως, οι φωτογραφίες είναι από το boardgamegeek. Πατώντας πάνω τους πάτε στην αντίστοιχη εικόνα στο site.

Αναρτήθηκε στις Reviews. Ετικέτες: , . 1 Comment »